Miejska Galeria Sztuki im. Władysława hr. Zamoyskiego w Zakopanem zaprasza na wystawy "Barbara i Tadeusz". Barbara Gawdzik Brzozowska w 80-lecie urodzin. Tadeusz Brzozowski 1918-1987 oraz Tadeusza Brzozowskiego portrety i autoportrety. To pierwsza od lat tak duża wystawa jednego z twórców polskiej sztuki awangardowej. W tym roku mija dwadzieścia lat od śmierci profesora Tadeusza Brzozowskiego malarza, pedagoga, scenografa, rysownika, jednego z największych polskich artystów XX wieku. W tym roku przypada też 80-lecie urodzin jego towarzyszki życia, Barbary Gawdzik Brzozowskiej, znakomitej artystki, mistrzyni rysunku. Oboje swoje życie związali z Zakopanem. Tutaj tworzyli, tutaj aktywnie pracowali w środowisku artystycznym. Wybranie Zakopanego na miejsce tej ekspozycji jest naturalne. Będzie się ona składać z dwóch wystaw.
Pierwsza to Barbara i Tadeusz. Barbara Gawdzik Brzozowska w 80-lecie urodzin. Tadeusz Brzozowski 1918-1987. Prezentowana będzie w głównej sali galerii. Złoży się na nią ponad 60 obrazów Tadeusza Brzozowskiego - od maleńkich "deseczek" po wielkie płótna - z kolekcji rodzinnej, od kolekcjonerów, zbiorów Muzeum Tatrzańskiego oraz ponad 100 rysunków z całego okresu twórczości, od szkolnych po ostatnie. Szczególnie ciekawa będzie cześć poświęcona mało znanemu okresowi twórczości artysty do roku 1955. Część wystawy poświęcona Barbarze Gawdzik Brzozowskiej stanowić będzie retrospektywny przegląd jej twórczości. Pokazane zostaną ilustracje książkowe, projekty murali, a przede wszystkim rysunki z całego okresu twórczości artystki.
Druga wystawa: Tadeusza Brzozowskiego portrety i autoportrety prezentowana będzie w sali małej. Złożą się na nią wizerunki Tadeusza Brzozowskiego: autoportrety i portrety wykonane przez jego przyjaciół artystów, m.in. przez Kantora.
Obie wystawy uzupełnią fotografie i dokumenty. Wystawie towarzyszyć będzie katalog. Komisarzem wystawy jest Wawrzyniec Brzozowski.
Otwarcie wystawy odbędzie się 23 marca (piątek) o godzinie 17.00. Uświetni ją występ aktorów Teatru im. S. I. Witkiewicza. Wystawa potrwa do 22 kwietnia.

Barbara Gawdzik-Brzozowska urodziła się w roku 1927 w Katowicach. Z początkiem wojny zamieszkała w Krakowie; podczas okupacji uczęszczała do Zawodowej Szkoły Krawieckiej, gdzie nauczycielem rysunku był Jerzy Fedkowicz, oraz - krótko - do Kunstgewerbeschule. Tuż po wojnie podjęła studia na Akademii Sztuk Pięknych; w roku 1949 uzyskała absolutorium z malarstwa u Eugeniusza Eibischa (nigdy potem nie namalowała żadnego> obrazu), a w roku 1952 dyplom z grafiki u Konrada Srzednickiego (nigdy więcej nie zajmowała się grafiką warsztatową). W roku 1955, wraz z rodziną, przeniosła się do Zakopanego. Już podczas studiów zyskała renomę jako rysowniczka i ilustratorka - najpierw prasowa (Tygodnik Powszechny, Życie Literackie) - a następnie książkowa; w latach 1952-74 zilustrowała kilkadziesiąt książek, w dużej mierze dla dzieci, pracując przede wszystkim dla WL oraz PWM. W latach 1952-67 zajmowała się malarstwem ściennym, początkowo sakralnym (w latach 1952-55 wraz z mężem kościoły w Głogówku, Mogilanach i Imielnie), a następnie w Zakopanem i okolicy (plafon Kawiarni MPiK w Domu Turysty, liczne wnętrza w hotelu Zakopane, restauracji hotelu Morskie Oko i wiele innych. Współpracowała przy rozmaitych opracowaniach plastycznych (m.in. Muzeum Obozu w Oświęcimiu), nagrodzonych projektach architektonicznych (m.in. z zespołem T. Janowskiego I nagroda w konkursie na pawilon polski na EXPO'58 w Brukseli). W drugiej połowie lat 50-tych i z początkiem lat 60-tych zajmowała się również projektowaniem mody, mebli, zbawek, odznak, biżuterii itp. W późniejszym okresie porzuciła niemal całkowicie plastykę użytkową na rzecz czystego rysunku, który pozostaje jedyną domeną jej twórczości. Swoje prace prezentowała na ok. 50 wystawach indywidualnych, w tym kilkunastu za granicą, oraz kilkuset wystawach zbiorowych w Polsce i wielu krajach świata. Jest laureatką licznych nagród artystycznych (m. in. Złoty Medal Prezydenta Republiki Włoskiej - I Biennale "Danza e baletto", Pistoia-Montecatini 1969; Nagroda regulaminowa - V Biennale Rysunku, Rijeka 1976; I Nagroda w dziale rysunku - IV Biennale "Sport w Sztukach Pięknych", Madryt 1973; II Nagroda w dziale rysunku - V Biennale "Sport w Sztukach Pięknych", Barcelona 1975; II Nagroda - XV Salon Humorystów, Knokke-Heist, itd.). Jej prace znajdują się w Muzeach Narodowych w Warszawie, Wrocławiu, Poznaniu, Krakowie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem, Muzeach Okręgowych w Radomiu, Chełmie, Szczecinie, Bydgoszczy, Przemyślu, Lublinie, Warce i Katowicach, Muzeum Sportu w Warszawie, w zbiorach Hiszpańskiej Rady Narodowej Sportu i Turystyki, Fundacji Bell Co. w Chicago, miast Herfordt i Wels oraz innych kolekcjach publicznych i w bardzo licznych zbiorach prywatnych w Polsce i kilkudziesięciu krajach świata.

Tadeusz Brzozowski - malarz, rysownik, pedagog, scenograf - urodził się 1 listopada 1918 we Lwowie; w latach 1918-1954 mieszkał w Krakowie, a potem, aż do śmierci, w Zakopanem. Zmarł 13 kwietnia 1987 w Rzymie. W latach 1936-39 studiował na krakowskiej ASP, a następnie (1940-1942) w Szkole Przemysłu Artystycznego (Kunstgewerbeschule). Dyplom ASP uzyskał w roku 1945. Podczas okupacji był aktorem Konspiracyjnego Teatru Tadeusza Kantora (Grabiec w Balladynie, rola tytułowa w Powrocie Odysa). W latach 1945-48, jako członek Grupy Młodych Plastyków, brał udział we wszystkich ważniejszych manifestacjach polskiej sztuki nowoczesnej. W latach 1949-55 tworzył niewiele i w praktyce nie wystawiał; namalował w tym czasie kilka polichromii, przede wszystkim kościelnych, zajmując się konserwacją, a przede wszystkim pracą pedagogiczną, którą rozpoczął w roku 1945, nauczając rysunku odręcznego na wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. W roku 1955 przeniósł się do Zakopanego, gdzie do roku 1969 nauczał w Szkole Kenara, którą kierował przez dwa lata po jego śmierci. Jednocześnie w latach 1962-79 wykładał w PWSSP w Poznaniu, a następnie (1979-81) na krakowskiej ASP. Począwszy od roku 1955 brał udział w niemal wszystkich ważniejszych wystawach polskiej sztuki współczesnej w kraju i za granicą. Po roku 1957 - przede wszystkim w latach 60-tych, gdy zaliczany był do europejskiej czołówki malarstwa nowoczesnego - wystawiał na najwyższej rangi imprezach międzynarodowych (Biennale w Sao Paulo 1959 oraz w 1975 [indywidualnie]; Biennale w Wenecji 1962 [indywidualnie]; Wystawa Światowa Seattle 1962; ROSC Dublin 1967 itd.). W latach 1943-2005 jego prace eksponowane były na około 500 wystawach zbiorowych i ponad 80 indywidualnych (w tym ponad 30 pośmiertnych). Najważniejsze z nich to wystawa retrospektywna w Muzeum Narodowym w Poznaniu (1974-75), retrospektywa rysunków w Muzeum w Radomiu (1986) oraz seria retrospektyw w dziesięciolecie śmierci artysty (Muzea Narodowe w Warszawie, Wrocławiu i Krakowie oraz Muzeum Tatrzańskie w Zakopanem); wydany z tej okazji katalog jego twórczości (niepełny) obejmuje ponad 520 obrazów i prawie 1200 rysunków - znajdują się one w zbiorach publicznych (wszystkie istotne zbiory sztuki współczesnej w Polsce oraz wiele za granicą - m.in. Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Stedelijk Museum w Amsterdamie, Muzeum Watykańskie, Muzeum Narodowe w Bratysławie, itd.) oraz w bardzo wielu kolekcjach prywatnych w Polsce i kilkudziesięciu krajach świata.